Deze ochtend vertrekt onze vlucht naar Atiu. Dat wil zeggen: eerst naar Rarotonga en vervolgens weer in het vliegtuig, ditmaal naar Atiu. Air Rarotonga heeft maar één keer per week een rechtstreekse vlucht van Aitutaki naar Atiu en wij hadden ons schema daar rond opgebouwd. Jammer genoeg heeft Air Rarotonga onlangs beslist de wekelijkse vlucht op een andere dag te organiseren dan vroeger. En dus zien we ons nu verplicht een extra vlucht in te lassen.
2007_0731atiu0422Sarah kan er niet mee lachen, ze heeft al zo’n hekel aan vliegen en zeker in kleine prutsvliegtuigjes. Bij het opstijgen van Aitutaki maken we nog vele foto’s van de mooie lagune.

In Rarotonga moeten we een uurtje wachten op onze vlucht naar Atiu. Het vliegtuigje naar Atiu blijkt een nog kleiner geval dan dat naar Aitutaki. Daar konden nog 34 personen in en was er een stewardess aan boord. Ditmaal is de maximale bezetting 12 personen. Vandaag zijn we met 9: één local en 8 toeristen. Er is geen aparte laadruimte, de bagage wordt achter de achterste rij stoelen vastgesjouwd. Sarah ziet het helemaal niet zitten. Gelukkig zal ze bijna de hele vlucht (45 minuten) slapen. De piloten zijn er blijkbaar nogal gerust in. Eenmaal de lucht in neemt één van hen een groot zonnescherm en bedekt daar de volledige linkerzijde van de voorruit mee. Ik hoop dat het de piloot aan de andere kant is die vliegt…

In Atiu worden wij en de vier andere toeristen opgewacht door Roger, de eigenaar van Atiu Villa’s, de plaats waar we logeren. Het is het sjiekste hotel van het eiland –want veruit het enige- en we worden dan ook opgewacht in stijl: een roestige pick-up truck staat klaar. Drie personen kunnen plaats nemen bij de chauffeur. De anderen, waaronder Geert en Marnix, kruipen naast de bagage in de laadbak. Marnix vindt het geweldig.
2007_0731atiu0458
Roger maakt van de rit naar de villa’s een kleine excursie en stop regelmatig om uitleg te geven. Hij vertelt over de ouderdom van het oudste koraal hier (120.000 jaar), over de wijze waarop vroeger de cargo moest worden gelost in de haven (met kleine bootjes alles aan de grote boot afhalen en dan wachten op een grote golf om aan land te geraken), over taro, de plaatselijke eetbare plant, over hoe je aan water komt op een koraaleiland, en over de vulkaan van Atiu (al lang geleden uitgedoofd en afgetopt door de golven).

Sarah voelt zich door de felle zon van gisteren niet zo lekker. Daarom beslissen we niet mee te doen aan een uitstap die deze namiddag zou doorgaan. Geert en Anne zoeken wel het strand op, dat hier helemaal anders is dan in Raro of Aitutaki. Om te beginnen is er bijna geen strand, maar enkel inhammetjes tussen de makatea. De makatea is een oud koraalrif (120.000 jaar oud) dat door geologische activiteit werd omhooggestuwd en nu rondom het volledige eiland 5 à 6 meter boven het zeepeil uitkomt. Er is ook geen uitgestrekte lagune. De oceaan beukt op het nieuw gevormde rif op zo een 50 meter van het eiland, wat heel dicht bij is. En op die 50 meter kan je gewoon wandelen (met reef walkers), want het water komt hoogstens tot aan de enkels en de ondergrond is, weerom, versteend koraal. Je kan dus perfect wandelen tot aan de “grens” met de oceaan, waar redelijk hoge golven tegen het koraal aanbeuken. In het versteend koraal hebben zich geulen en kommen gevormd. Bij ebbe kunnen de visjes daar niet meer uit ontsnappen, tot het opnieuw vloed is.
2007_0731atiu0504
Anderhalf uur op dit mysterieus “strand” is zo om en met de brommer keren we terug naar de villa. Nu is het bergop, en dat wil al wat moeilijker gaan met Geert en Anne op één enkele brommer. Veel plezier hebben we wel als we merken dat het helpt als Anne, die achterop zit, helpt door Geert in de rug te duwen…
2007_0731atiu0510
Halverwege kruisen we “birdman George” die andere toeristen rondleidt. Er moeten dus vogels in de buurt zijn. Een paar andere locals doen teken om te stoppen. Ze staan naast een truck, geladen met kokosnoten en bananen, en we moeten hen volgen in het bananenbos. Daar zitten op een boom drie, later vier van de kleurrijke vogels die pas onlangs opnieuw op het eiland zijn geintroduceerd. Een van de enthousiaste locals, in t-shirt en op slippers, stelt zich voor als Henry, de politieman van Atiu, en legt uit dat deze vogels over het hele eiland vliegen maar ’s avonds hier komen eten van de bananenbloemen.

Bij het avondeten (in de villas, Roger baat immers ook één van de twee restaurants van het eiland uit) verbroederen we nog met de andere vier toeristen. De kinderen gaan eerst terug naar ons huisje. Als we een half uur later ook teruggaan – om 21.00u  blijken ze al in bed te liggen. De reis kruipt hen in de kleren. En morgen weer vroeg op, want voor de rondleiding in de koffieplantage verwachten ze ons al om 8.30u!

Advertenties