Zaterdagochtend maken we nog een laatste strandwandeling op het mooie strand van Seminyak. Het strand ligt bezaaid met kleine bolletjes zand. Als je dat van dichterbij bekijkt blijken die gemaakt door duizenden krabbetjes die allemaal een gaatje in het strand maken waar ze zich kunnen verstoppen, en bij het uitgraven van dat gaatje het zand in bolletjes wegscheppen. We kijken wat beter en merken dat telkens we een stap zetten, op ongeveer een meter voor ons tientallen onooglijke krabbetjes naar hun holletje sprinten om zich weg te steken. Zij voelen ongetwijfeld de trillingen op het zand en verstoppen zich dan snel. We blijven gedurende enkele minuten stil staan in de hoop dat ze weer opduiken, maar de krabben zijn geduldiger dan wij. Ze hebben dan ook geen vliegtuig te halen later op de dag.

 

Om 12 uur rekenen we af en worden we naar het vliegveld gebracht. Er was nog even wat discussie, omdat een andere familie in het hotel net op hetzelfde moment ook naar het vliegveld moet en we niet allemaal samen, met de valiezen, in één auto kunnen. Het hotel stelt voor één auto met valiezen te vullen en een andere met personen. Voor de andere familie is dat goed maar wij weigeren: we willen bij onze bagage blijven. Achteraf zal blijken dat dat een goede beslissing was want we vernemen dat de andere familie eerst naar Jakarta vliegt (dus een nationale vlucht), terwijl wij naar Singapore vliegen (internationale vlucht). En laat er nu een nationale terminal en een internationale terminal in de luchthaven zijn… We zouden nogal naar onze valiezen gezocht hebben.

 

Tot onze opluchting valt alles in de luchthaven nogal mee. Onze inreisperikelen indachtig (bijna drie uur aanschuiven voor ons visum) zijn we ruim op tijd gekomen, maar alles verloopt vlot: onze bagage kan probleemloos ingecheckt worden tot Brussel, en ook wij krijgen al een boarding pass voor de vlucht naar Londen. In Singapore zullen we dus op ons gemak zijn. Betalen om het land uit te mogen en de stempel in ons paspoort dat we het land verlaten vraagt maar 10 minuten aanschuiven. In de luchthaven vinden we een Japans restaurant waar we een heerlijke maaltijd verorberen, onze lekkerste in Bali.

 

De vlucht naar Singapore verloopt vlot. De aankomst in Singapore is, zoals steeds, een opluchting. Wat is dit een geweldig goed georganiseerde en uitgeruste luchthaven! Overal gratis internet en tientallen computers ter beschikking, de mogelijkheid om je GSM gratis op te laden, vanaf alle openbare telefoons kan je gratis bellen naar nummers in Singapore, speelmogelijkheden voor kinderen, een vlindertuin, gratis massagezetels, reuzegrote tv-schermen waar je naar een film of documentaire kan kijken (elke zetel die voor dat scherm staat heeft een individueel ingebouwd audiosysteem zodat er geen lawaai door de hal schalt), kortom, het houdt hier niet op. We moeten hier drie uur doorbrengen maar die zullen heel snel gaan. Marnix gaat op zoek naar wat elektronica en vindt een spelletje voor zijn Nintendo. Veel goedkoper dan thuis, dus die kans mag hij niet laten liggen.

 

Omdat we met de grote airbus A380 vliegen moeten we een uur op voorhand aan de gate zijn. Het boarden van zoveel passagiers vraagt natuurlijk tijd. Aan de volgende gate vertrekt de vlucht naar Parijs, ook met de grote Airbus. Daar staan merkelijk minder passagiers, zodat we ons afvragen waarom we zolang op een wachtlijst hebben moeten staan. Die vlucht naar Parijs is duidelijk niet volgeboekt. Zou het misschien zijn omdat er moeilijker aansluiting is van Parijs naar Brussel? We weten het niet maar snappen het niet goed. Daar gaan we toch eens navraag naar doen.

 

Het vliegtuig geeft binnen niet de indruk zo geweldig groot te zijn. Dat komt ongetwijfeld omdat het niet breder is dan een 747, maar over de ganse lengte een tweede verdieping heeft. Eenmaal in de lucht wordt de ruimte bovendien gecompartimenteerd met gordijntjes, zodat het niet zo anders aanvoelt dan een jumbo. Er is wel een merkelijk verschil in lawaai, vooral bij het opstijgen. Bij een ander vliegtuigen maakt opstijgen, waarbij de motoren op volle kracht draaien een hels lawaai, hier merk je dat nauwelijks.  Het vliegtuig trilt ook minder.

 

De vlucht was tamelijk rustig, met uitzondering één zeer vervelend IKK (Immer Krijsend Kind) dat zeker 6 van de 12 uur geweend heeft en op z’n eentje dus tientallen mensen wakker heeft gehouden. De meeste andere kinderen weenden even bij het opstijgen (zoals gewoonlijk) maar vielen daarna prompt in slaap. Nachtvluchten hebben hun voordelen.

 

We landen in Londen rond 6 uur ’s ochtends. De luchthaven ligt er tamelijk verlaten bij, wat een voordeel is voor ons: we moeten nergens aanschuiven en het veiligheids- en ander personeel is nog niet wakker genoeg om onvriendelijk te zijn. Marnix zoekt en vindt ontbijt (pancakes), Anne zoekt en vindt lectuur (geschiedenis van Engeland), Geert zoekt en vindt ruzie (met Anne), kortom, we zijn weer helemaal onszelf.

 

In Brussel aangekomen komen Sarah en Toon ons ophalen (met dank aan Toon die chauffeur is). Voor de eerste keer in ons leven zitten de oudjes achteraan terwijl de jeugd vooraan zit.

Advertenties