We ontbijten vandaag wat later dan gewoonlijk, zodat we een uurtje langer kunnen slapen. Het ontbijt verrast met vers geperst cavaillonsap, een mooi gepresenteerde vruchtenschotel en koekjes met in rum gedrenkte rozijnen naar Welsh recept.
Ivan heeft onverwacht last van jicht, blijkbaar had de omweg gisterenavond hem meer stress bezorgd dan nodig. We stellen voor er een rustige dag ter plaatse van te maken, maar hij wil er niet van horen en zo vertrekken we richting Oudtshoorn. De tocht verloopt door een minidorpje, De Rust. In Oudtshoorn kopen we een souvenir voor de kinderen (de verrassing laten we voor hen).  Zoals elders is er ook een township voor de kleurlingen buiten het dorp. Naast het kwartier met stenen huizen, is er ook een officieuze shantytown van bidonvillehuisjes. Bij de rit uit Kaapstad hadden we ook reeds zo een “nederzetting” gezien, die kilometers aan kilometers voortduurde. De officieuze townships komen er op neer dat iedereen die 72 uur verblijft op een stuk grond, daar niet meer mag worden weggedreven. Het laat zich verstaan dat de boeren hun privaatgronden omheinen en bewaken… De overheid zorgt wel voor gratis electriciteit en water voor deze townships.
We verkennen vandaag de enige natuurlijke doorgang door de Zwartbergen. Tot begin vorige eeuw was het zeer weerafhankelijk of de dorpsbewoners van beider zijde van de bergen naar elkaar konden geraken voor de onderlinge handel. De doorgang was uiteraard het werk van een rivier, en in wintertijd kon het pad best wel eens verdwenen zijn. In de loop van de vorige eeuw werd dan om de zoveel decenniën een betere weg aangelegd, maar steeds was een vloed de menselijke techniek toch eens te sluw af, laatst nog in 1996. De huidige weg zou meer resistent moeten zijn, er is alvast veel geld in gestoken. Zoals de andere infrastructuurwerken hier, zeer degelijk en verzorgd, in betere staat dan menig Vlaamse gewestweg, met ook regelmatig parkings en picnicruimtes.
Het klassieke toeristisch bezoek hier bestaat uit een bezoek aan een struisvogelboerderij en een tocht in de Cango grotten. Het ene noch het andere spreekt ons echter aan, zodat we na een wat verlate lunchpauze weer richting hotel keren. De dag was dus kort en werd vooral in de auto doorgebracht, maar het uitzicht bleef de hele tijd de moeite. Jammer wel is de jicht van Ivan er niet beter op geworden. Wij schuiven hem onze voorraad isobrufen toe, in de hoop op beterschap.
En langzaam schuiven we richting 2012.

Advertenties