Vannacht eindelijk kunnen doorslapen. Ik vertel bij het ontbijt over het verschil tussen Sinterklaas en Santaclaus en verklap dat onze 23-jarige dochter nog steeds thuis een schoentje legt voor het slapengaan. En terwijl de kinderen anders minstens even lang opblijven als de ouders is het toch zo opvallend dat ze op 5 december plots vinden dat ze wat vroeger naar hun kamer moeten… zodat de lokale pieten tijd hebben om hun lading niknakjes en chocotoffs te droppen voor ze zelf gaan slapen.
Onze groep is vandaag aangevuld met twee nieuwkomers. Een volle boot dus, des te meer omdat iedereen hier cameragerief meeturft van uiteenlopende volumes en die ook elk hun plaatsje moeten krijgen op het dek. Ik denk niet dat hier veel niet-fotografen op vakantie komen.
Voor de eerste duik moeten we tussen twee aangemeerde vrachtschepen naar benenden. Het blijft toch bizar om in zo een vervuilde omgeving en met al dat vrachtverkeer wat vakantiebootjes te zien dobberen. De brol die op de bodem zakt is natuurlijk ook een goede schuilplaats voor opgroeiende zeewezens. Zo vind ikzelf (trots trots!) tegen een lege fles een mini sepia zitten. Ik maak een (overbelichte) foto. Omdat de sepia dan oplicht onder mijn focuslichtje en mijn flitsers besef ik niet welk lokaas ik ervan maak. Plots schiet een vis als uit het niets vooruit en de sepia is nog net snel genoeg om aan de hapklare mond te ontsnappen. Het schiet flitsendsnel weg, ik er achterna. Ik probeer het met mijn hand wat af te remmen en het ding spuit een paar vullingen inkt en spurt weer een andere kant op.
Het endemische Lembeh zeedraakje ontgaat ons alweer (de gids weet dat we ernaar zoeken) maar dat wordt goedgemaakt door een aantal IMG_5223nudi’s, schorpioenvissen, een ornate ghost pipefish en op het einde van de duik een jonge batfish. Die had ik al heel graag willen zien: zwart met een oranje randje, heel mooi, maar ook jammer genoeg heel agiel en ik krijg enkel een staart op de foto. IMG_5250Het is echt wel in de overtime van onze duik, dus ik kan er niet achteraan gaan als het wegfladdert. Jammer. Waarom snelt de tijd onderwater toch dubbel zo gauw vooruit als aan land? Dat is, denk ik, een nog niet ontdekte natuurwet, we zullen ze Geert’s Law noemen. Nu nog eens onderzoeken of de diepte er als variabele bij moet.
Na het uurtje interval met warme choco en koekjes zoeken we een klein eilandje op in het midden van de Lembeh strait. De eerste tien minuten zijn super, met IMG_5253een zeeslang, een rode en een groen-gele hengelaarvis. Het vervolg was eerder saai, maar de andere duikers waren zo enthousiast dat ze vragen er morgen opnieuw naar toe te kunnen. Zo zie je maar weer dat iedere duiker zijn persoonlijke verwachtingen en ervaringen heeft.IMG_5329IMG_5265
Na de lunch zoeken we het wish list-item op van Ralph: zwart zand, hairball genaamd. Ik herinner me de naam van de vorige reis hier. Inderdaad enkel zwart zand en dan maar speuren naar enig leven. IMG_5352Een zeepaardje, enkele krabben en krabbetjes, een mantis (ik denk opnieuw eentje met purperen oortjes, die blijken zeldzaam te zijn). IMG_5381

IMG_5401

De harige hengelaar (die ik vorige keer hier bijna elke dag wel zag) blijft ontbreken, hoewel hij ons hier was beloofd.
Als we weer in de boot zitten, is het gaan regenen. Niet de ene tropische soort die een half uurtje drenst waarna weer de zon schijnt, maar wel de andere soort, die uren aan een stuk met bakken blijft vallen. Ik vermoed dat het te maken kan hebben met de typhoon die momenteel de Filippijnen teistert en waar wij misschien de staartslag van voelen. Ofwel is het gewoon het moessonseizoen en hadden we de vorige dagen veel geluk met de zon.
Jerry, mijn huisrifbuddy van gisteren, wilt best nog een vierde duik met me maken. Gisteren bleven we onder de pier hangen, nu gaan we op zoek naar een klein wrakje op vijftien meter diepte. We blijven echter bij zoveel koraalbobbels hangen onderweg dat we het niet zullen vinden. Maar ach, zoveel andere vondsten! Het meeste plezier heb ik aan wat ik eerst in een spons zie bewegen alsof het een klein stukje kiezel of gruis is dat door het water wordt bewogen. Iets doet me toch twijfelen. Ik maak voor de zekerheid toch een foto ervan en uitvergroot op het scherm merk ik dat het een minuscuul diertje is. Nog een foto later en ik zie de rinoforen die me overtuigen dat ik net een mini-mini-naaktslakje heb gevonden. Dank aan mijn macrolens! Ik blijf er minstens tien minuten boven hangen om toch enkele scherpe foto’s gedaan te krijgen. Wat met de lichte deining en het klein formaat niet zo makkelijk is. IMG_5496

En net zoals gisteren is het geluk aan mijn kant en slaag ik erin Jerry nog enkele andere interessante visjes, slakjes, een decorator crab en schelpen te tonen zodat hij bij het avondeten over mijn duikgidskwaliteiten de loftrompet kan schallen.IMG_5511
Bij dat avondeten neem ik als dessert een ‘pennekuk’. Dat is een flensje gevuld met kokosnoot en siroop. Een pannenkoek dus (maar in de Indonesische spelling vooralsnog zonder tussen -n).IMG_5528
En ondertussen maar blijven regenen.

Advertenties