Ons duikpakket is opgedoken. Omdat we echter niet verwachten in het tweede resort, waar we vandaag naar verhuizen, bij aankomst al te kunnen duiken, beslissen we om deze voormiddag nog twee duiken hier te doen in Lembeh en pas na de lunch te vertrekken.
Goede beslissing!

IMG_6137
Het plan is om bij de eerste duik op zoek te gaan naar de dwergzeepaardjes. Op éénzelfde duikplaats zouden er drie verschillende soorten zitten: dennis, bargibanti en coleman. Of ook: witrode, rode en geelgroene. Maar aan de juiste plaats aangekomen ligt er al een boot waarvan de duikers net te water zijn gegaan. En een derde boot arriveert ook al. Dat is zinloos om dan dwergzeepaardjes te bezoeken. We houden ze voor de tweede duik te goed en keren om naar een andere plaats.

Waar ook op luttele vierkante meters allerhande te beleven is. Goed maar dat de hele groep uit fotografen bestaat, want een andere duiker werd wellicht dol om op omzeggens hetzelfde grote tafellaken te blijven hangen. Ik vind zo stilaan zelf al eens een garnaaltje of een krabbetje tussen zeeveren en sponzen. En nu een ‘coleman shrimp” van een dikke speldekop groot. Goed om de macrolens te oefenen. Wie de uitvergrote foto ziet, beseft jammer genoeg niet hoe piepklein het onderwerp is…

IMG_6061
Na nog zoveel ander moois, ook veel slakjes, klim ik na zowat zeventig minuten duiken in de boot. Jerry gesticuleert daar enthousiast dat hij een Lembeh sea dragon heeft gezien. Ik kijk beteuterd, de gids vraagt of ik er al een had gezien en op mijn ontkennend antwoord beslist hij onmiddellijk met mij weer het water in te gaan – ook al heb ik nog maar 35 bar in de fles. Zulke service heb ik op nog geen enkele duikreis meegemaakt! Met enkel mij in het getouw daalt hij recht naar de juiste plaats. Het draakje is met het blote oog amper te zien: een dunne tandenstoker of een dikke flosdraad zou je denken. Zuinig ademend maak ik macrofoto’s, de meeste uit focus maar enkele zullen toch ok zijn. Waaw!

IMG_6183

Overigens heb ik van het draakje wel een foto gemaakt op mijn vorige reis, maar zonder het te weten terwijl ik wat anders fotografeerde. Pas thuis op de pc ontdekte ik dat er nog meer op die foto te zien was. Het was dus niet gelogen om te zeggen dat ik het nog niet ‘gezien’ had.

IMG_6105
En dan moest de zeepaardjesduik nog komen. Met de drie paardjes op afspraak.

De eerste op dertig meter diep, zodat ik van de gids maar enkele minuten krijg, hij is bang om weer een decoduik te moeten uitzitten.

IMG_6197

Het tweede paardje zit enkele meters hoger, maar is niet scherp te krijgen. IMG_6219

 

De derde soort vindt de gids op slechts een acht meter diepte. En, verrassend, niet in een gorgoonwaaierkoraal maar vrij rondzwemmend. Dit paardje zou nog enkel in Lembeh gezien zijn, net zoals de zeedraak van daarnet. Hij wijst er en drietal aan.

IMG_6329

IMG_6313
De prijs voor deze twee extra duiken? In centen niets, want ze stonden niet op de rekening. In zweet heel veel, want ik had plots maar een half uur over om mijn koffer te pakken. Met amper gedroogd duikmateriaal en de nu nog droge kleren gepropt in twee vuilniszakken (had ik gelukkig aan gedacht om die mee te brengen). Hoe dit alles weer uit de koffer zal tevoorschijn komen zal ik straks wel zien; deze duiken zijn verfrommelde en stinkende kleren meer dan waard!
Als het tijd is om te vertrekken krijgen we nog een echte afscheidserenade! Het personeel (inclusief koksoutfit) stelt zich in dubbele rij aan de uitgang, er wordt gitaar gespeeld, gezongen, geklapt…
En dan met twee auto’s naar de luchthaven (2 uur rijden), waar een busje ons overneemt en nog eens anderhalf uur rijdt naar Tasik Ria resort aan het Bunaken national park.
Dat tweede deel van de transfert loopt grotendeels door de hoofdstad van het eiland, met massa’s wagens en dus voornamelijk stilstaand verkeer. Tijd genoeg om drie kerstmannen te zien lopen, twee motorarcades te zien voorbijrijden met alle motards uitgerust met een kerstmuts, diverse kerstbomen en kerstlichtjes… ze gaan er hier helemaal in op, dat is duidelijk.
Maar daarmee zijn we wel wat verfromfraaid als we in het resort aankomen. En dus extra gevoelig voor eventuele tegenvallers – die er wel zijn. Kleintjes, maar vele kleintjes maken één groot en voor een van mijn buddies is het allemaal wat teveel: maar drie duiken per dag – in theorie ongelimiteerd huisrif duiken maar je moet uit het water zijn voor 1700u, zodat het in de feiten onmogelijk is na de drie geboekte bootduiken nog een vierde duik te maken. Geen wifi op de kamer, geen airco of zelfs geen ventilatoren in de eetruimte (liters zweet al verloren), een rat in de broodmand, een duikcentrummanager die niet weet te zeggen of er oplaadmogelijkheid is op de boot en die de lichtschakelaar van de camerakamer niet vindt. Airco op de kamer kapot. Buddy weet finaal zo te fulmineren tegen de hotelmanager dat hij een upgrade krijgt naar een zeezichtkamer. Het nationale park is maar beter de moeite waard (en dat zal ook wel).

Advertenties