Acht uur, het duikvee wordt in de boot gedreven.
Vandaag eindelijk naar het nationaal park, maar toch zal dit alweer moeten wachten, tot de tweede duik. De duikmanager stelt immers aan de groep voor om eerst op een wrak te duiken tegen de kust van Manado aan.
De voorsteven van dit wrak ligt op 25 meter, de achtersteven met de propellor op 39 meter. Als we het wrak willen zien, moet dit op lucht. En iedereen moet akkoord gaan. Onze groep wil niet dwars liggen, maar het hoeft ook niet per se. Maar op lucht duiken zie ik niet zitten. Ik zeg dat ik nitrox duik en aan de voorsteven blijf, zeker niet dieper dan dertig meter. Ook de andere drie hebben geen behoefte aan een diepe duik en volgen mijn voorstel. Nietes, zegt de duikmanager, het zal op lucht zijn want te diep. Wel zo, mijn brevet en mijn duikassociatie insisteren op nitrox en niet dieper dan 32 meter, dus ik zie geen probleem. Welles, zegt de manager, want als je aan het wrak komt en je hebt plots zin om toch dieper te gaan dan heb ik een probleem. Nietes, zeg ik, want ik duik altijd nitrox en nooit dieper dan 32 meter; ik stel voor dat je het logboek van mijn duikcomputer eens uitleest en je zal geen duik vinden dieper dan 32 meter. Manager zwicht eindelijk. Ik duik nog maar acht jaar en heb nog maar 530 duiken in de vinnen; mijn drie kompanen verenigen samen honderd jaar duikervaring en meer dan 13.000 duiken. Het is voor mij en nog meer voor hen aanpassen aan een duikresort dat blijkbaar niet verder reikt dan advanced open waterduikers.
Het wrak is een twintig meter lang vrachtschip dat tijdens WOII niet snel genoeg uit de buurt van een torpedo kon komen. Naam onbekend, al hebben de duikgidsen hier al alles afgeborsteld om een naamplaatje te vinden. Origine ook onbekend.

IMG_6578
Onze gids laat ons een tiental minuten bij het wrak (max 25m!) en gebaart al dat we naar het ‘ondiepe’ moeten.
Hij heeft zich al wel goed aangepast aan onze groep en onze wensen. Hij spant zich extra in om critters te vinden. En hij heeft een goed stel ogen.

IMG_6654
Vervolgens koers naar Bunaken, eindelijk. Met twee tuimelaars die de boot onderweg gezelschap houden.
Over het nationaal park heb ik me wel enigszins verkeerd geïnformeerd. Om grote vis te zien moet je de buitenste eilanden opzoeken en dat gaat enkel met een liveaboard. Wij blijven aan de zuidkant van het park. De twee overgebleven duiken vandaag leveren wel enkele dropoffs op. Het doet wat denken aan de duikplaatsen van Puerto Galera. Jammer dat er vandaag geen zon is, de koralen blijven dus grauw.IMG_6742

De gids brengt me bij een bubbelkoraal waar twee urangutankrabben zitten. Niet evident om ze samen op de foto te krijgen.IMG_6661

Vervolgens toont hij een minuscuul diertje op een spons. Ik maak een reeks foto’s, hoop dat er toch enkele in focus zullen zijn en denk dat ik later op een groter scherm wel zal nakijken of ik nu een garnaal, een kreeft of nog iets ander voor de lens heb.IMG_6677

De dertien-in-een-dozijn chromodoris slakjes zitten hier ook. Daar heb ik al zoveel foto’s van dat ik stilaan kieskeurig word.

Maar als de kans te grijpen ligt om ze met ‘bokeh’  IMG_6725

of met ‘dode ruimte’

IMG_6769

te fotograferen, dan zal ik het niet laten.

Minstens zes schildpadden kruisen op de derde duik ons pad.
IMG_6735
Typisch voor de aanpak hier is dat elke duik aangekondigd is als zestig minuten max en effectief ook zestig minuten max duurt. Stipt tussen minuut 54 en 55 geeft de gids teken dat we onze veiligheidsstop moeten maken. En als we bovenkomen stellen we elke keer vast dat groepen 1 en 2, en dus ook de boot, honderd meter of verder van ons af dobbert. Dat illustreert ons tempo als fotografieduikers.

IMG_6751

Advertenties